Η οικογένεια Strauss, εξηγημένη

Τέσσερις συνθέτες, ένα όνομα

Ο Johann Strauss I ήταν ο πατέρας και οι Johann II, Josef και Eduard ήταν οι γιοι του. Η Wikipedia αναφέρει ότι ο πατέρας και ο ανταγωνιστής του Joseph Lanner έθεσαν τα θεμέλια για να συνεχίσουν οι γιοι τη δυναστεία, γράφοντας βαλς, πόλκες και γκαλόπ που οι αίθουσες χορού της Βιέννης ζητούσαν κάθε εβδομάδα. Η σελίδα μουσείου του House of Strauss χαρακτηρίζει την οικογένεια τέσσερα ιδιοφυή μυαλά και έναν θρύλο. Μια πλάκα και μια αίθουσα στο Döbling συνδέουν την οικογένεια με μια διεύθυνση και αυτός ο οδηγός παρουσιάζει ποιος ήταν ο καθένας τους.

Johann Strauss I, ο πατέρας

Γεννημένος το 1804, γιος πανδοχέων, έπαιξε στο κουαρτέτο του Lanner πριν σχηματίσει τη δική του μπάντα το 1825. Η Wikipedia του πιστώνει την ανάπτυξη του βαλς από έναν αγροτικό χορό στο βιεννέζικο βαλς και την εισαγωγή της καντρίλιας στην Αυστρία μετά από ένα ταξίδι στη Γαλλία το 1837. Έγραψε το Radetzky March το 1848, διορίστηκε μουσικός διευθυντής των αυλικών χορών το 1846 και πέθανε το 1849 από οστρακιά. Ετάφη στο νεκροταφείο του Döbling δίπλα στον Lanner και και οι δύο μεταφέρθηκαν στο Κεντρικό Νεκροταφείο το 1904· το παλιό νεκροταφείο είναι τώρα το Strauss-Lanner Park.

Johann Strauss II, ο Βασιλιάς του Βαλς

Ο πρωτότοκος γιος προοριζόταν για τραπεζίτης, αλλά έμαθε βιολί και έκανε το ντεμπούτο του ως μαέστρος το 1844. Σύμφωνα με τη Wikipedia, συνέθεσε πάνω από 500 βαλς, πόλκες, καντρίλιες και εμβατήρια, και όσο ζούσε τον αποκαλούσαν «Βασιλιά του Βαλς». Ανάμεσα στα γνωστότερα έργα του ξεχωρίζουν η οπερέτα «Νυχτερίδα», οι «Ιστορίες από το Δάσος της Βιέννης» και ο «Γαλάζιος Δούναβης». Το 1863 έγινε διευθυντής μουσικής των αυλικών χορών, περιόδευσε στη Ρωσία από το 1856 και ταξίδεψε στη Βοστώνη το 1872, όπου διηύθυνε μια μεγαλειώδη συναυλία με περισσότερους από χίλιους εκτελεστές.

Γιόζεφ Στράους, ο μηχανικός

Ο Γιόζεφ γεννήθηκε το 1827 και σπούδασε μηχανικός. Σύμφωνα με τη Wikipedia, εργάστηκε για τον δήμο της Βιέννης και σχεδίασε ένα ιππήλατο όχημα σάρωσης δρόμων προτού ενταχθεί στην οικογενειακή ορχήστρα τη δεκαετία του 1850. Ανέλαβε την ορχήστρα όταν ο αδελφός του Γιόχαν αρρώστησε το 1853, και έγραψε 283 έργα με αριθμούς όπους, μεταξύ των οποίων βαλς, πόλκες και η «Pizzicato Polka» μαζί με τον Γιόχαν. Ο Γιόχαν φέρεται να είπε ότι ο Γιόζεφ ήταν ο πιο προικισμένος από τους δύο και ότι ο ίδιος ήταν απλώς ο πιο δημοφιλής. Ο Γιόζεφ πέθανε το 1870, αφού κατέρρευσε στο βάθρο του μαέστρου στη Βαρσοβία.

Έντουαρντ Στράους, ο μαέστρος

Ο Έντουαρντ, γεννημένος το 1835, εντάχθηκε στην ορχήστρα ως μαέστρος το 1862. Σύμφωνα με τη Wikipedia, τον θυμούνται περισσότερο ως μαέστρο παρά ως συνθέτη, και άφησε το δικό του στίγμα με τη γρήγορη πόλκα, γνωστή στα γερμανικά ως polka-schnell, σε κομμάτια όπως το «Bahn frei». Διηύθυνε τη Στραους Ορχήστρα έως ότου τη διέλυσε στις 13 Φεβρουαρίου 1901, ύστερα από συναυλίες σε 840 πόλεις σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με τη Wikipedia. Εξέδωσε τα απομνημονεύματά του, «Erinnerungen», το 1906 και πέθανε το 1916.

Το βαλς και η πόλκα

Το βαλς είναι χορός σε ρυθμό τριών τετάρτων, και σύμφωνα με τη Wikipedia το βιεννέζικο βαλς είναι ο αρχαιότερος από τους σημερινούς χορούς σαλονιού. Αναδύθηκε στο δεύτερο μισό του δέκατου όγδοου αιώνα από τον γερμανικό χορό και τον Ländler, και μεγάλες αίθουσες χορού όπως το Zum Sperl, το 1807, και το Apollo, το 1808, άνοιξαν για να προσφέρουν χώρο σε χιλιάδες χορευτές. Η πόλκα ξεκίνησε στη Βοημία του δέκατου ένατου αιώνα και, σύμφωνα με τη Wikipedia, έφτασε στη Βιέννη έως το 1839. Η οικογένεια Στράους έγραψε για ambos, και οι αίθουσες χορού της εποχής τους είναι το σκηνικό για το οποίο γράφτηκε η μουσική τους.

Ο Μπραμς και η βεντάλια

Ο Μπραμς και ο Γιόχαν Στράους Β΄ γνωρίζονταν τη δεκαετία του 1870, και σύμφωνα με τη Wikipedia η στενή τους φιλία ανήκει στα χρόνια από το 1889. Όταν η σύζυγος του Στράους, Αντελ, ζήτησε από τον Μπραμς να υπογράψει τη βεντάλια της, εκείνος έγραψε τις πρώτες νότες του «Γαλάζιου Δούναβη» και πρόσθεσε ότι δυστυχώς δεν ήταν του Μπραμς. Το 1889 ο Μπραμς έπαιξε επίσης στο πιάνο το «Die Libelle» του Γιόζεφ Στράους για μια πειραματική ηχογράφηση. Σύμφωνα με τη Wikipedia, ο Μπραμς θαύμαζε μεγάλο μέρος της μουσικής του Στράους, οπότε το αστείο ήταν φιλοφρόνηση.

Πού εμφανίζεται σήμερα η οικογένεια

Η Wikipedia αναφέρει ότι τα προγράμματα της Πρωτοχρονιάτικης Συναυλίας της Φιλαρμονικής της Βιέννης περιλαμβάνουν πάντα κομμάτια της οικογένειας Στράους, και ότι Ο Γαλάζιος Δούναβης και η Εμβατήριο Ράντετσκι είναι τα συνηθισμένα encore. Η σελίδα του μουσείου του Σπιτιού του Στράους αναφέρει ότι ο Έντουαρντ Στράους, δισέγγονος του Γιόχαν Στράους Α΄ και πρόεδρος του Ινστιτούτου Έρευνας Στράους της Βιέννης, συνέβαλε στον σχεδιασμό της έκθεσής του. Το μουσείο βρίσκεται στο Ντέμπλινγκ, στην αίθουσα όπου λέγεται ότι έπαιζε η οικογένεια, η οποία αποτελεί το θέμα του οδηγού για την αίθουσα του 1837.

Διαβάστε στη συνέχεια: Η Αίθουσα Στράους του 1837